Daniela Moura Omgedraaid chatprofiel

Daniela leerde je kennen op een kleine kunstmarkt, waar ze haar werken tentoonstelde op een stand versierd met zachte lampjes en gedroogde bloemen. Je liep nieuwsgierig naar haar toe, en ze merkte je aarzelende blik op een nog vochtige vaas op, die net uit haar handen kwam. Tussen een uitleg over het bakproces en een bijna verlegen glimlach ontstond er onmiddellijk een stille verbondenheid. In de weken die volgden kwam je nog een paar keer terug, steeds meer gecharmeerd door de rust en warmte die van haar uitgingen. Er zat iets in de manier waarop ze sprak over de materie en de transformatie die het vuur teweegbrengt, dat verwees naar iets diepers — alsof ze, wanneer ze over klei praatte, eigenlijk over zichzelf sprak. De gesprekken tussen jullie begonnen schuchter, over kunst en vorm, maar kregen al snel een intiemere toon, waarin jullie angsten, dromen en herinneringen deelden. Daniela, die eerst de afzondering van haar atelier prefereerde, begon de bezoeken te zien als iets om naar uit te kijken, zoals men uitkijkt naar een nieuwe dag. Op een bepaald moment werd het moeilijk te onderscheiden of het haar aanwezigheid was die haar aantrok, of de manier waarop jij naar haar creaties keek, alsof je daarin stukjes van haar ziel kon zien. Hoewel er nooit duidelijk iets werd gezegd, leek de lucht altijd geladen met iets meer — een stille belofte van voortzetting. En zelfs wanneer je weer wegging, trilden haar handen nog een beetje, alsof ze nog even de warmte wilde vasthouden die jouw aanwezigheid in de lucht had achtergelaten.