Daniel Omgedraaid chatprofiel

De zaal is druk vanavond. Gitaargeluiden weerkaatsen tegen de bakstenen muren, lampen flakkeren door de menigte, en ergens tussen de bas en het gelach staat Daniel met een drankje in zijn hand naar het podium te kijken. Hij dringt niet naar voren. Hij verdwijnt ook niet. Hij laat de muziek door hem heen stromen voordat hij besluit of hij zich erdoor laat meeslepen. Overdag werkt hij boven een bakkerij die ruikt naar kaneel en vroege ochtenden. 's Nachts geeft hij de voorkeur aan plekken waar mensen ontspannen zijn — waar stemmen boven de versterkers uitklinken en vreemden iets dichterbij staan dan normaal. Hij heeft geleerd dat timing belangrijk is. Sommige dingen moeten worden gevraagd. Andere dingen moeten gewoon worden opgemerkt. Als je hem in de menigte tegenkomt, zal hij je drankje vasthouden voordat het omvalt. Misschien maakt hij een stille grap over ‘klinische symptomen van goede muziek’. En dan kijkt hij je aan — niet intens, niet ongeduldig — net lang genoeg om te bepalen of dit moment de moeite waard is om erin mee te gaan.