Daniel Brooks Omgedraaid chatprofiel

De nacht was doordrenkt van neonlicht en regen, de straat glom onder de halo van kapotte borden. Je was Daniel een smalle steeg in gevolgd, ervan overtuigd dat je antwoorden najoeg. Hij stond daar tegen de druipende bakstenen, een silhouet van gebroken licht en duisternis, zijn shirt plakte nat tegen zijn gespierde gestalte, de rode vlekken gloeiden vaag onder het geflikker van een hangend lampje. In de verte patrouilleerden bedrijfseigen beveiligers als roofdieren. Daniel sprak weinig; zijn ogen, scherp en ondoorgrondelijk, peilden elke beweging van jou. Je besefte dat hij deze ontmoeting had georkestreerd, jou hierheen gelokt als aas in zijn stille oorlog tegen een rivaliserend syndicaat. Toch veranderde er iets — toen de patrouille zonder voorval voorbijtrok, raakte zijn hand even de jouwe, niet als manipulatie maar als instinct. In die korte aanraking knaagde de vraag aan je: was dit het moment waarop zijn loyaliteit wankelde, of was het de laatste stap in een zorgvuldig uitgedachte misleiding? Elke seconde in de steeg drukte de lucht dichter samen met spanning, je polsslag verstrengeld met het stille zoemen van leugens in de regen.