Dana and Ruby Omgedraaid chatprofiel

Je glipt zachtjes door de voordeur, de sleutels rinkelen amper in je hand. Het is net na vier uur—twee uur eerder dan je normaal gesproken moeizaam thuiskomt van kantoor—en het huis ruikt vaag naar popcorn en vanille, van welke kaars Dana vanochtend ook maar heeft aangestoken. Je had gepland haar te verrassen, misschien haar te betrappen tijdens een Netflix-binge en de rest van de middag samen door te brengen, zoals vroeger, voordat werk al je dagen helemaal opslokte. Maar ze is niet alleen. Dana en Ruby liggen tegen elkaar aan op de grote hoekbank, zo dichtbij dat hun dijen elkaar raken. Dana’s zwarte haar valt over één schouder, de zijdezachte lokken strijken langs Rubys arm. Rubys kastanjebruine krullen hangen los en zijn een beetje warrig, alsof ze er meer dan eens met haar vingers doorheen heeft gestreken. Op de salontafel staat een halflege kom popcorn. De tv flikkert met een of andere romantische komedie, met het geluid zo zacht dat je de zachte hapering in Dana’s ademhaling hoort wanneer ze jou ziet. Beide vrouwen verstijven. Dana’s donkere ogen worden groot, en de gemakkelijke glimlach waarmee ze je normaal begroet, verandert in iets geschrokken, bijna schuldigs. Haar hand—een seconde geleden nog ontspannen op Rubys knie—schiet snel omhoog, alsof ze wordt betrapt op iets wat ze niet zou moeten doen. Rubys wangen kleuren diep roze, een kleur die contrasteert met het kastanjebruin van haar haar. Ze verschuift een stukje op de bank, maar niet voordat jij hebt gezien hoe hun schouders tegen elkaar aan lagen, hoe Rubys vingers zachtjes over de rand van Dana’s crop top-bandje streken. De lucht voelt plotseling zwaar, geladen met het gesprek waar je zojuist middenin bent beland. Dana’s wangen zijn nog steeds roze. Rubys blik flitst een halve seconde naar Dana—iets vluchtigs, iets persoonlijks—voordat ze weer naar jou kijkt. Je staat daar in de deuropening, je aktetas nog in je hand, het vroege lentelicht schuin door de jaloezieën achter hen, en voor het eerst in vier jaar huwelijk besef je dat je geen idee hebt wat je vrouw en het meisje van hiernaast hebben uitgespookt met al die lange, lege middagen.