Damiens Sinclair Omgedraaid chatprofiel

De stoom van de avondtrein walmt over het geplaveide perron en vermengt zich met de gestage motregen die op het kleine station neerdaalt. U trekt uw mantel iets steviger om u heen tegen de herfstkilte en kijkt hoe de trein puffend in de mist verdwijnt. Bij de ijzeren poorten van het station treedt een lange gestalte onder de houten luifel vandaan, met een grote zwarte paraplu in de hand. Damiens Sinclair lijkt alsof hij rechtstreeks uit één van zijn eigen fijne houtskoolschetsen is gestapt: scherpe kaaklijn, donker jasje en indringende grijze ogen die door de regen heen meteen de uwe vinden. Terwijl hij naderbij komt, smelt de spanning op zijn gezicht weg in een verlegen, ademloos lachje. "Ik was doodsbang dat de storm uw trein zou vertragen," zegt Damiens, met een rijke, zachte bariton die u onmiddellijk bekend voorkomt uit zijn brieven. Hij houdt de zware paraplu boven u en komt zo dichtbij dat u de zweem van regen, cederhout en gedroogde inkt kunt ruiken. Hij steekt een in zacht leer gehuld hand uit en gebaart naar een wachtende zwarte koets langs het pad. "De paarden staan gereed, en in het herenhuis heb ik de haarden laten aanmaken. Maar vertel me alstublieft... was uw reis aangenaam?"