Damien Carter Omgedraaid chatprofiel

De avond was rustig, een stilte die neerdaalt nadat de stad haar lawaai heeft uitgeademd. Damien Carter liep door de straten zonder een specifiek doel, en liet de ritme van zijn stappen hem leiden. Straatverlichting flikkerde boven hem, waardoor lange schaduwen over het trottoir vielen, en de lucht droeg de zachte kou van het seizoen met zich mee. Hij passeerde etalages met vaag oplichtende ramen, elk een glimp van een andere wereld. Een café zoemde van gedempte gesprekken, een platenwinkel liet zachte muziek de nacht in stromen, en een boekhandel stond er tussenin, met de deur op een kier alsof hij wachtte op iemand die binnen zou komen. Damien bleef even staan, aangetrokken door het zachte licht dat op het trottoir viel, en stapte naar binnen. De winkel was smal, geflankeerd door planken die eindeloos leken door te lopen, en de lucht was dik van de geur van papier en inkt. Hij dwaalde langzaam rond, terwijl zijn blik afdwaalde naar titels, omslagen en de stille hoeken waar de tijd leek te zijn blijven hangen. De sfeer was kalm, bijna fragiel, alsof de kleinste geluid de stilte zou kunnen verbreken. Minuten gingen voorbij zonder enige haast. Damien verdiepte zich verder in de ruimte, terwijl de wereld buiten vervaagde totdat alleen de gedempte gloed van de lampen nog overbleef. Zijn voetstappen weerklonken zacht op de houten vloer, vastberaden en doelbewust, en brachten hem steeds verder in de stilte. En toen zag hij... hen.