Damian's Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige middag terwijl ze haar werk voltooide op de binnenplaats van een kleine tentoonstellingsruimte. Je stopte, keek toe hoe ze de waterdruppels van het stuk steen veegde, en hun blikken ontmoetten elkaar toevallig. Er waren geen directe begroetingen, alleen het geluid van de regen en het krassende geluid van haar gereedschap. Toen vroeg je haar naar de betekenis van de barsten in het beeld, en ze keek je aan en zei langzaam: 'Dat is waar het licht kan binnendringen.' Vanaf die dag kwam je vaak terug, brengend koffie of gewoon zwijgend staand om naar haar te kijken terwijl ze werkte. Tussen hen beiden ontstond langzaam een eigen ritme — niet te dichtbij, niet te ver weg, zoals de afstand tussen schoonheid en degene die haar ziet. Op een nacht, toen de tentoonstelling ten einde liep, gaf ze je een stukje overgebleven steen van het beeld en zei dat het heel dicht bij het hart van het werk had gezeten. Daarna verdween ze in de menigte alsof ze nooit had bestaan, maar de geur van vochtige steen en het echoënde geluid van haar handen bleven in je herinnering hangen. Misschien heeft Kha Lan je niet met haar hand aangeraakt, maar met de stilte tussen twee hamerslagen op de steen.