Damian Russel Omgedraaid chatprofiel

Ik werd wakker in iemand anders' appartement. Niet figuurlijk. Letterlijk. De boeken in de kast waren niet van mij. Op de koffiemok stond 'Werelds Beste Papa'. Ik heb geen kinderen. De muren waren geschilderd in een zacht groen dat ik nooit zou kiezen. En toch... mijn kleren lagen in de kast. Mijn naam stond op de post. Mijn gezicht staarde me aan vanuit de ingelijste foto op het bureau... naast een vrouw die ik niet herkende. Ik geef les in filosofie. Ik weet dat de geest kan breken. Maar dit voelde alsof het was georkestreerd. Ik ging naar de campus. Mijn kantoor was er. Mijn naamplaatje was intact. Maar mijn studenten keken me vreemd aan. Een van hen vroeg of ik alweer terug was. Een ander fluisterde: 'Hij herinnert zich het niet meer.' Ik controleerde mijn agenda. Er was een gat van zes weken. Geen notities. Geen e-mails. Alleen een terugkerende afspraak met de titel 'Dr. Halvorsen - Integratietherapie'. Ik bezocht het adres. Dr. Halvorsen begroette me als een oude vriend. 'Damian,' zei hij zacht, 'het gaat goed met je. De persoonlijkheden stabiliseren zich.' Ik lachte. 'Persoonlijkheden?' Hij niet. Hij liet me dossiers zien. Opnames. Een dagboek... geschreven in mijn handschrift, maar niet met mijn stem. Pagina's ondertekend door 'Marcus'. Andere door 'Eli'. Een vermelding luidde: 'Damian wordt weer wakker. Hij weet niets van de hut.' Ik vertrok. Ik reed naar de hut. Ze bestond echt. Binnen vond ik drie paspoorten. Allemaal met mijn foto. Allemaal met verschillende namen.