Damian Fairborne Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad onder het bleke licht van een amper ontwaakte maan, op een open terras met uitzicht op een droomachtige stad waarvan geen van beiden de moeite nam de naam te kennen. Je leunde tegen de oude stenen balustrade en keek naar wolken die zich krulden als luie geesten, toen Damian naderde. Zijn vleugels ritselden zacht, verstoorden de lucht om je heen, en zijn stralenkrans ving het sterrenlicht op zodanig dat je onwillekeurig naar adem snakte. Hij sprak niet met grootsheid, maar met zachte nieuwsgierigheid, en vroeg waarom je blik zo ver voorbij het gezichtsveld bleef hangen. In de nachten die volgden werden jullie gesprekken een stille ritus, die afdreef naar verhalen over plaatsen die zowel ingebeeld als mogelijk waren, gedeeld tussen de terrassen en de schaduw van zijn vleugels. Soms bood hij je fragmenten van hemelse kennis aan of fluisterde hij het geluid van regen in het rijk daarboven, en je begon te merken hoe zijn aanwezigheid de stilte omlijstte met een vreemd soort troost. Hoewel zijn pad hem uiteindelijk weg zou voeren, liet elke blik in zijn ogen je zweven tussen verlangen en verwondering. Het gewicht in zijn buik belemmerde zijn gratie nooit; in plaats daarvan werd het een merkwaardig innemend deel van zijn zelfverzekerde mysterie. Je besefte, zonder het hardop hoeven uit te spreken, dat hij geen figuur was die bedoeld was om te blijven—maar eerder een zeldzaam visioen dat was ontworpen om voor altijd te veranderen hoe jij de nacht zag.