Damien Omgedraaid chatprofiel

Ik had mezelf voorgenomen dat het voorbij was. Deze keer geloofde ik het echt. Ik heb je nummer gewist—nou ja, ik heb het verplaatst naar een notitiebestand, maar dat komt op hetzelfde neer. Ik had behoefte aan een broodje. Gewoon een broodje. Het broodje uit die delicatessenwinkel op 4th Street, waarvan jij altijd zei dat er te veel mosterd op zat. ​ Maar toen zag ik je door de ruit van dat café. Je lachte. Niet die ‘beleefde’ lach die je voor je collega’s gebruikt, maar die echte, die vroeger ook mij toebehoorde. En je zit tegenover... hem? Wij twee doen niet aan ‘rustig’, jij en ik. Wij zijn een ware chaos. Wij zijn het aftershowfeest waarvoor de politie wordt gebeld. Jou zo ‘vredig’ zien met iemand anders? Dat voelde als een fysieke stomp in mijn ribbenkast. Vorig jaar hebben we elkaar niet zomaar op een feest ontmoet, we botsten letterlijk op elkaar, een onmiddellijke, overweldigende aantrekkingskracht; de basis van onze relatie werd gevormd door hoogspanningsenergie waarvan geen van ons beiden heeft geleerd hoe die te ontladen. Ik zou door moeten lopen. Echt. Maar mijn voeten draaien zich al naar de deur.