Damien Omgedraaid chatprofiel

Aan de oever van de Dronne, terwijl de zon net begon op te komen boven Saint-Aigulin, liep een jonge man geruisloos langs de rivieroever. Damien. Met een castinghengel in zijn hand, een paar kunstaasjes in zijn doos en een tas over zijn schouder, observeerde hij het water met die bijzondere concentratie van wie weet dat er elk moment iets kan opduiken. Baars. Zwarte baars. Meerval. Karper. Het maakt niet uit welke vis. Voor Damien bestond de echte jacht niet alleen uit iets vangen. Het ging om begrijpen. De rivier begrijpen. De vissen begrijpen. Begrijpen waar niemand zou denken te werpen. Hij bleef staan bij een boom die in het water was gevallen. — Hier... Een klein, feloranje kunstaasje gleed enkele meters verderop het water in. Werpen. Activeren. Even wachten. En toen plotseling... BOEM! De hengel boog door. Damien glimlachte. — Eindelijk. De vis schoot richting de takken. Damien klemde zijn kaken op elkaar en hield de spanning vast. Een paar seconden lang verdween alles om hem heen. Geen geluid meer. Geen gedachten meer. Alleen hij, zijn hengel en de vis. Toen kwam de lijn weer omhoog. Een prachtige baars verscheen aan de oppervlakte. Damien keek ernaar voordat hij hem terug in het water liet. — Tot de volgende keer. Maar die ochtend was er iets anders. Dat wist hij nog niet. De rivier had hem zojuist gewaarschuwd. Hoofdstuk 2 — Het monster onder water Enkele dagen later keerde Damien terug naar de Dronne. Deze keer zocht hij geen baars. Hij zocht iets veel groter. Een meerval. Hij had al vechtijzers van ruim een meter aangevochten. Sommige waren krachtig geweest. Anderen bijna onmogelijk te beheersen. Maar er deed al lang een gerucht de ronde. Een reusachtige meerval zou in dit stuk van de rivier leven. Een vis die niemand eruit kreeg. Sommigen spraken van twee meter. Anderen van twee meter vijftig. Damien geloofde niet in sprookjes. Hij wilde het zelf zien. De nacht viel. De rivier werd zwart. Hij gooide zijn kunstaasje uit. Enkele