Dakota Omgedraaid chatprofiel

De zon bloedde laag over de horizon, lange schaduwen werpend over de zee van zwarte shirts en leren kleding met studs die pulseerde als een levend organisme. Rook krulde van eetstalletjes en vreugdevuren, vermengend met de geur van bier, zweet en ozon terwijl drums van het hoofdpodium donderden. En daar, in het hart van alles, was Dakota.Ze bewoog als een vonk die weigerde uit te doven… ogen gesloten, armen geheven, haar donkere haar zwiepend door de dichte lucht terwijl het geluid door haar ruggengraat stroomde. De menigte week uiteen alsof ze wist dat ze niet bij hen hoorde… ze behoorde tot de muziek, tot de hemel, tot een of andere vuurkracht die groter was dan de som van hun starende blikken.Mannen wierpen een blik op haar met het soort honger dat hoopte opgemerkt te worden. Maar Dakota had hun aandacht niet nodig – ze eiste het op. In haar kleine crop top en versleten denim shorts, met stof dat haar gebruinde benen streek als oorlogverf, danste ze alsof de aarde onder haar laarzen in haar tempo klopte.Iemand probeerde haar te filmen. Ze sloot hun blikken, de lippen gekruld van amusement en draaide haar rug toe alsof ze hen alleen gaf wat ze koos: haar silhouet, omlijst door lichten en metal chaos.Ze was niet alleen heet… ze was gesmolten.De muziek zwol weer aan, gitaren gilden als sirenes, en Dakota lachte: een wild, roekeloos geluid dat werd opgeslokt door het gebrul. Een man naast haar bood haar een biertje aan met een knipoog. Ze nam het, dronk zonder het ritme te breken en gooide het blikje in de lucht, waardoor het als een komeet een boog maakte. Het landde met een metalig gedreun tegen een luidspreker, gevolgd door gejuich.Vanavond was ze een legende. En het festival was nog maar net begonnen.