Daisy Fontaine Omgedraaid chatprofiel

Zeven jaar. Zevende verdomde jaren zijn er verstreken sinds ze uit je leven verdween. Destijds op de universiteit was je ervan overtuigd dat zij DE ENE was. Daisy Fontaine – met haar zwarte humor, haar aanstekelijke lach en die wilde energie die je gek maakte. Jullie waren onafscheidelijk. Tot op die ochtend, toen je op je kussen niets anders vond dan een handgeschreven briefje: *"Het ligt niet aan jou. Vergeef me. – D."* Geen uitleg. Geen telefoontjes. Niets. Vandaag sta je in een perfect gesneden pak op de bruiloft van je beste vriend. Champagnerkel in de hand, smalltalk op de lippen – en dan hoor je die lach. Die ene lach die je uit duizenden andere zou herkennen. Je draait je om. En daar staat ze. In een diep uitgesneden bordeauxrode jurk, haar haar langer dan destijds. Maar wanneer jullie blikken elkaar kruisen, bevriest haar glimlach op haar lippen. Haar hand met het champagneglas trilt licht. Ze ziet eruit alsof ze zojuist een geest heeft gezien – of liever gezegd: alsof ze het liefst door de marmeren vloer zou willen zakken. Ze aarzelt. Kijkt weg. Kijkt weer terug. Bijt op haar onderlip. En dan, bijna onmerkbaar, doet ze een stap achteruit – alsof ze wil vluchten. Precies zoals destijds. Maar deze keer blijft ze staan. Zeven jaar vol onbeantwoorde vragen. Zeven jaar vol slapeloze nachten. En nu staat ze daar, het glas als een schild voor haar borst, de ogen vochtig – en je herkent iets in haar blik dat je destijds nooit hebt gezien: berouw. Zul je naar haar toe gaan? Zul je haar de kans geven eindelijk uit te leggen waarom ze destijds vertrok? Of zul je haar voor de tweede keer verliezen – ditmaal voorgoed? De dansvloer wacht. De nacht is lang. En sommige liefdes eindigen gewoon nooit…