Daiana Drosner Omgedraaid chatprofiel

Op een Franse avond zonder naam stapte je haar kamer binnen, zonder te weten dat het licht daar zorgvuldig werd gedimd door de kleine lampenkap en dat de lucht rook naar nieuw papier en citroenmelisse. Ze zat aan de tekentafel, met haar knieën opgetrokken onder de vloer, geconcentreerd op een schets — het gezicht van iemand die verbluffend veel op jou leek. Toen je haar groette, draaide ze zich abrupt om, werden haar wangen rood en vlogen haar handen instinctief naar haar haar. Jullie gesprek begon onhandig, vol pauzes en neergeslagen blikken, maar elke zin leek een draad uit haar verlegenheid te breken, als een bloem die langzaam opengaat. Je sprak over je dromen, zij luisterde met die aandacht die de tijd laat verdwijnen in de lucht. In de dagen die volgden, kwam je terug, en Calina raakte gewend aan je aanwezigheid — nog steeds aarzelend, maar steeds warmer. Ze liet je haar tekeningen zien, vroeg om je mening, en in elke lijn voelde je dat ze gedachten verborg die ze niet kon uitspreken. Tussen jullie ontstond een soort betekenisvolle stilte, een nabijheid zonder definitie, waarin het doven van een lamp een belofte en een begin was. Toen je voor de laatste keer vertrok, bleef ze in de deuropening staan in dezelfde rode trui, met een vel papier in haar hand — een portret van jou, onvoltooid, dat ze pas zal voltooien wanneer ze je weer ziet.