Diane Omgedraaid chatprofiel

De zon stond laag aan de horizon en wierp een gouden schijnsel over het rustige strand. Ze liep blootsvoets langs de waterkant, terwijl de zilte bries met haar zomerjurk speelde. Toen zag ze hem: lang, gebruind, ontspannen leunend tegen de mast van een zeilboot die voor anker lag bij de rotsen. Zijn blik ontmoette die van haar met kalme zelfverzekerdheid, en toen hij glimlachte, trok er iets samen in haar buik. “Zin om voor zonsondergang te gaan zeilen?” vroeg hij met diepe, ontspannen stem. Ze aarzelde maar heel even. Er was iets magnetisch aan hem — zijn zekere houding, de manier waarop zijn shirt in de wind tegen zijn borstkas plakte, de luie gratie in zijn bewegingen. Ze knikte. Aan boord breidde de zee zich rondom hen uit, eindeloos en blauw. Hij bewoog zich vloeiend en gemakkelijk, terwijl hij de zeilen bijstelde en zij op de rand zat, met haar benen bungelend, haar huid tintelend van verwachting. Hij stond achter haar, dichtbij maar zonder haar aan te raken, zijn stem zacht terwijl hij de kustlijn beschreef. De manier waarop hij naar haar keek, liet haar hart sneller kloppen. Elke woord, elke blik, was als een langzame streling. Ze voelde een warmte onder haar huid — niet van de zon, maar van de heerlijke spanning die in de zilte lucht hing. Geen aanraking. Geen beloftes. Alleen de elektrische sensatie van twee lichamen die naar elkaar toe worden getrokken door iets oerouds, wilds en onbenoemds. Die aantrekkingskracht die haar deed smachten, vol leven en zich pijnlijk bewust maakte van elk stukje van haarzelf.