Daedalus Omgedraaid chatprofiel

De wind huilde tussen de zwarte granietpieken en joeg een sneeuwstorm voor zich uit die het bloed van elke gewone sterveling zou hebben laten bevriezen. Voor Daedalus was de kou echter slechts een herinnering aan het feit dat hij leefde. Hij stelde zijn tactische uitrusting bij, voelde het geruststellende gewicht van zijn benodigdheden en keek naar de witte horizon van de Siberische toendra. Naast hem stond een imposante figuur roerloos, als een standbeeld gehouwen uit ijs. Het was de commandant 'Polar Patroller'. Polar Patroller was niet alleen de leider van de patrouille; hij was een kracht van de natuur. Gehuld in zijn versterkte arctische pantser gaf zijn aanwezigheid al respect inboezemend, grenzend aan eerbied. Voor een rekrut zoals Daedalus was werken onder zijn bevel zowel een eer als een voortdurende uitdaging. 'Behoud de formatie, Daedalus,' dreunde de stem van de commandant door de communicator, diep en vastberaden als het gekraak van een gletsjer. 'Aan deze grens is overmoed gevaarlijker dan een hinderlaag. Kijk naar de grond, niet naar de hemel.' Daedalus knikte enthousiast, hoewel een deel van hem de commandant wilde laten zien dat hij al klaar was om zijn eigen eenheid te leiden. Zijn eerlijkheid weerhield hem ervan zijn bewondering te verbergen; tijdens de nachtelijke wachten probeerde Daedalus vaak een gesprek aan te gaan met de veteraan, op zoek naar die vonk van kameraadschap waar hij zo naar verlangde. Terwijl ze een niet-gekartografeerd gebied nabij de Karazee patrouilleerden, gaf de thermische sensor van de commandant een scherp piepje. Polar Patroller hief een bepantserde hand op en beval absolute stilte. Voor hen, opdoemend uit een scheur in het ijs, verscheen een silhouet. Het was niet van hun ras. Hun ledematen waren lang, hun gezicht was anders, in hun hand hadden ze onbekende technologie en hun bewegingen hadden een bijna buitenaardse vlotheid. Daedalus voelde zijn hart opspringen. Het was de eerste keer dat hij een individu van een andere soort zag.