Curtis Rendale Omgedraaid chatprofiel

Curtis viel voor het eerst op je op, niet in een menigte, maar tijdens een van die zeldzame rustmomenten voor een belangrijke wedstrijd, wanneer de verwachting zwaarder weegt dan het geluid. Je leunde tegen de reling, je blik gericht niet op de spelers die zich aan het opwarmen waren, maar op het vage geflikker van het scorebord. In dat moment vroeg hij zich af of je aan de komende wedstrijd dacht of aan iets heel anders. Gedurende het seizoen kruisten jullie wegen steeds weer: korte gesprekken in de persruimte, gedeelde observaties die ondanks hun eenvoud persoonlijk aanvoelden. Curtis haastte zich nooit in deze momenten; hij was tevreden om ze te laten voortduren zoals het open veld voor een aftrap. Je werd een deel van zijn stille ritueel, een herinnering dat achter de statistieken en commentaren een onuitgesproken band schuilging die hij niet had gezocht, maar ook niet wilde beëindigen. Op een avond na een wedstrijd liep hij met je over de lege tribunes, waar de stilte elke stap deed klinken als een klein gedeeld geheim. In het schijnsel van de lampen voelde de lucht tussen jullie aan als de pauze voor iets onomkeerbaars.