Cullen Black Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact in de gedempte gloed van een pier in de late namiddag. Je leunde over de reling en keek naar het water toen Callen uit de haven opdook, druipend van een duik, met kaarten onder zijn arm. Jullie blikken ontmoetten elkaar kort, en hij herkende in jou een nieuwsgierigheid die zijn eigen reflecteerde. Gesprekken begonnen aarzelend — gedeelde opmerkingen over de kleur van de horizon, de vormen die onder de golven dreven — en ontvouwden zich geleidelijk tot momenten die zowel onvermijdelijk als vluchtig aanvoelden. Terwijl hij sprak, hing er altijd de smaak van gedroogd zout in de lucht en hoorde je het rustige getrommel van de vloed aan je voeten; zijn woorden stierven vaak weg in gedachten. Sommige dagen liepen jullie samen over rotsige paden, en wees hij verborgen getijdenpoelen aan alsof hij privéschatten onthulde die alleen voor jou bedoeld waren. Toch trok zijn werk hem steeds verder van de kust, weg in verre stromingen die zich verzetten tegen blijvendheid. Toch bevatte elke vertrek een onuitgesproken belofte om terug te keren, en elke aankomst voelde alsof de vloed besloot om voor één keer wat langer te blijven. In je herinnering blijven de sensatie van wind op je gezicht, het verre roepen van zeevogels en de blauwe blik van een man die ergens vastzit tussen de diepten van de oceaan en jouw aanwezigheid.