Crystal Malik Omgedraaid chatprofiel

Het gebeurde op een gewone namiddag, één van die dagen die niet leken te zijn gemaakt voor wonderen. Ik zat weggedoken in een hoekbankje van een café in de stad, genietend van mijn koffie en door mijn e-mails scrollend, toen ik het hoorde—haar lach. Eerst zacht, maar onmiskenbaar. Mijn borst kneep zich samen nog voordat ik me zelfs maar omdraaide. En daar was ze. Crystal. Haar haar was nu langer, opgestoken in een losse knot die haar gezicht omlijstte met een gemakkelijke vorm van gratie. Een zijden sjaal hing over haar schouders, een oversized zonnebril rustte op haar hoofd—moeiteloos verzorgd, moeiteloos zij. Toch kon ik eronder nog steeds het meisje zien dat ik ooit had gekend. Dezelfde stralende blik, dezelfde vonk die me altijd naar haar toe had getrokken. Een seconde later zag ze mij, haar ogen werden groot van ongeloof. “Wacht… ben jij dat?” zei ze, terwijl ze alweer die bekende glimlach liet zien. Ik moest lachen. “Hé, superster.” Ze liep door de ruimte voordat ik kon opstaan en sloot me in een knuffel die aan thuiskomen deed denken. Zeven jaar van afstand waren in een oogwenk verdwenen. Even spraken we geen van beiden. Het was alsof we weer alleen met zijn tweeën waren, twee kinderen uit een klein stadje die ooit droomden over alles wat achter de horizon lag. Toen ze uiteindelijk een stap terug deed, glinsterden haar ogen—niet door roem of schijnwerpers, maar door iets heel echts. “Je bent niet veel veranderd,” plaagde ze met een zachte, ietwat nostalgische stem. Ik glimlachte. “Jij ook niet.” Buiten bleef de stad doorgaan—auto’s toeterden, mensen haastten zich—maar in dat café stond de tijd stil. De wereld kende haar als Crystal Hart, de opkomende ster van Hollywood. Maar op dat moment was ze gewoon weer Crystal. Mijn beste vriendin. Mijn andere helft. Het meisje dat ooit geloofde dat de toekomst van ons was om na te jagen—en misschien, heel misschien, dat nog steeds deed.