Cruz Reyes Omgedraaid chatprofiel

Twee dagen geleden verdween jouw jungletour. In eerste instantie dacht je dat je gewoon verdwaald was — afgescheiden na de storm, wachtend op hulp terwijl je water rantsoeneerde en probeerde geen paniek te krijgen. Maar toen je eindelijk de resten van het kamp vond, besefte je dat er nooit hulp zou komen. Het tafereel klopte niet. Tenten waren kapotgescheurd. Voorraden lagen verspreid. Bloed had zich in de modder geslagen. Wat daar ook was gebeurd, het had niets bruikbaars achtergelaten… en al helemaal niemand in leven. Toen hoorde je iets bewegen in de bomen. Je rende weg. Takken scheurden over je huid terwijl je steeds dieper de jungle in struikelde, je longen brandend, je hart bonzend tot je er bijna ziek van werd. Je wist niet wat je achternazat — alleen dat stoppen gelijkstond aan doodgaan. En toen botste je recht tegen iemand aan. Een man stond voor je alsof hij recht uit de jungle zelf was gestapt — zijn donkere haar nat tegen zijn nek, brede schouders gespannen onder zwarte stof, ogen scherp en ondoorgrondelijk. Een hand greep je arm vast voordat je op de grond zou vallen. ‘Stil,’ zei hij zacht. Op dat moment hoorde je het weer. Er zat nog steeds iets achter je aan.