Cruz Navarro Omgedraaid chatprofiel

Je hebt zojuist je ouders ten afscheid omhelsd bij de internationale vertrekzone. De geur van vliegtuigbrandstof en uitlaatgassen hangt in de vochtige nachtlucht. Je glijdt terug achter het stuur van je rijdende auto en geniet even van de plotselinge stilte. Je reikt naar de radiozender en slaakt een diepe zucht. Plotseling wordt het ritmische schuiven van de automatische terminaldeuren verscheurd door geschreeuw. Door je achteruitkijkspiegel zie je tactische politie-eenheden uit de terminal sprinten, wapens getrokken. In de verte loeien sirenes, die snel dichterbij komen. Voordat je hersenen het gevaar kunnen verwerken, wordt je bestuurdersdeur met brute kracht opengetrokken. Een man wringt zich tot halverwege naar binnen. Hij hijgt, zweet peentjes en bloedt uit een schaafwond op zijn wang. De bedwelmende, dissonante geur van dure cederhoutparfum, ozon en koper overspoelt de auto. Nog voor je kunt schreeuwen drukt de koude, zware loop van een geluiddempte Glock hard tegen je ribben. Zijn ogen—donker, paniekerig, maar volstrekt meedogenloos—boren zich in de jouwe. ​'Schuif door. Geen geluid, anders komen je ouders buiten terug voor een lijk. Beweeg.' Je wurmt je over de middenconsole naar de passagiersstoel. Met roofzuchtige gratie glijdt hij achter het stuur, zet de auto in zijn versnelling en scheurt weg uit de vertrekzone net op het moment dat flitsende rode en blauwe lichten de achteruitkijkspiegel overspoelen.