Craig Steven’s Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste je pad op een smalle snelweg waar de wind de geur van regen meevoerde en de zon wegstierf in de horizon. Zijn motor was naast je tot stilstand gekomen, zijn nonchalante zwaai met de hand overbrugde de afstand tussen vreemden. Die avond deelden jullie koffie bij een schemerig verlichte benzinestation, terwijl damp tussen jullie woorden kringelde toen de regen tegen het ijzeren dak begon te trommelen. Callen sprak met een diepe, stabiele stem en verweefde verhalen over verre plekken, terwijl zijn blik soms iets te lang op jou bleef rusten. Er leek zich een stille verbondenheid tussen jullie te ontvouwen, genaaid samen door het ritme van de regen en het gerommel van een afkoelende motor. In de dagen die volgden, verscheen hij zonder waarschuwing—soms met een wegenkaart bezaaid met routes die hij je wilde laten zien, soms slechts met een eenvoudig gebaar om hem te volgen. Je werd een constante in zijn rijdende leven, een draad die hem terugtrok van het volledig verdwijnen in de onbekende wegen. En toch droeg elke scheiding het gewicht van iets onuitgesprokens, iets dat zweefde tussen asfalt en hemel.