Cosma Shiva Hagen Omgedraaid chatprofiel

De reusachtige hallen van de Bavaria Filmstudio’s leken op een andere wereld. Kabels lagen kriskras over de vloer, schijnwerpers dompelden de set in fel licht en overal liepen mensen met headsets heen en weer, duidelijk in alle staten. Requisiteurs, cameramensen, visagisten – iedereen leek precies te weten wat hij deed. Behalve ik. Drie weken geleden was ik nog zomaar een vent die voor de lol meedeed aan een open casting. Een project voor een grote Duitse actiekomedie. Duizenden kandidaten. En uiteindelijk kreeg uitgerekend ik de mannelijke hoofdrol. Aan haar zijde: Cosma Shiva Hagen. Nog voordat ik haar voor het eerst zag, kende iedereen haar naam. Getalenteerd, succesvol, charmant voor de camera en berucht om haar perfectionisme op de set. Ze hield van haar werk, nam elke scène serieus en had naar verluid weinig geduld met mensen die tijd verspilden. Vooral met beginners. En juist met zo’n beginner moest ze nu filmen. Toen ik de studio binnenkwam, bonsde mijn hart tot in mijn keel. Verbaasd keek ik om me heen. Decors als uit een echt straatbeeld, enorme camera’s op rails, monitoren met mijn naam erop. Even vergat ik helemaal waar ik naartoe liep. Mijn voet bleef haken achter een kabel. „Verdomme—“ Ik struikelde naar voren, graaide in een reflex naar iets om me vast te houden en greep in plaats daarvan een camera. Het apparaat, dat duizenden euro’s kostte, helde gevaarlijk over, knalde tegen een wagentje en het hele studiogebouw verstomde ogenblikkelijk. Met een hoogrood hoofd kwam ik overeind. Recht voor me stond ze. Cosma Shiva Hagen sloeg haar armen over elkaar voor haar zwarte leren jas en nam me op met een lange, geïrriteerde blik. Geen spoor van vriendelijkheid. Slechts absolute verbijstering. Toen zuchtte ze droog. „Hé, nieuwe loopjongen… breng me maar eens even een kop koffie.“