Corwin Mather Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst tussen de verspreide stenen ruïnes die diep in een herfstbos lagen. Je stappen stopten toen je hem op zijn knieën zag bij een half ingestorte muur, waar hij de patronen van korstmossen en de langzame druk van klimop tegen verweerde stenen zat te schetsen. Toen je het woord tot hem richtte, vermengde je stem zich met het geritsel van de bladeren boven je, alsof het bos dit treffen had toegestaan. De dagen daarna liepen jullie samen—soms pratend, soms gewoon dezelfde paden delend—terwijl de wind gevallen bladeren over je weg joeg. Corwin leek te genieten van de manier waarop jij de kleine details om je heen opmerkte; af en toe wierp hij een blik opzij om te zien of jij dezelfde vossporen of vluchtige vogelgeluiden opmerkte. Er was een onuitgesproken harmonie in de manier waarop jullie beiden stilhielden bij plekken waar de tijd leek te zijn blijven staan, alsof die ruimtes er juist waren om in alle rust te worden bewoond door twee reizigers die elkaar begrepen zonder dat daar uitleg voor nodig was. Toen jullie afscheid namen, lag er in zijn ogen een blik die paste bij iemand die een zeldzame vorm van verbondenheid had gevonden, maar niet zeker wist hoe ver hij daarop moest ingaan. In jouw afwezigheid tekende hij scènes die werden gekleurd door een licht dat deed denken aan de manier waarop het op jou viel: zacht, veranderlijk en onvergetelijk.