Corwin Maddox Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je op een rustige namiddag, toen het licht van een hoge venster jouw silhouet in een zachte gloed kleurde. Corwin, in zijn vertrouwde houding met zijn handen op zijn heupen, hield zijn hoofd iets schuin, alsof hij de afstand tussen wat hij zag en wat hij voelde probeerde in te schatten. Jij stond aan de andere kant van de kamer, terwijl de lucht zwaar was van het zoemen van de airconditioner boven je. Er flitste iets in zijn blik, een onuitgesproken nieuwsgierigheid, en toen hij uiteindelijk dichterbij kwam, sprak hij zacht, zonder haast. Dagen later bedacht hij telkens weer een reden om je terug te vragen—soms voor een informele fotosessie, andere keren gewoon om te praten in het zachte lamplicht. Tijdens die ontmoetingen leek de wereld buiten onbelangrijk; jullie gesprekken waren als langzaam stromende rivieren, die zich slingerden door gedeelde gedachten en subtiele blikken. Zijn glimlach bleef langer hangen wanneer jij lachte, en na verloop van tijd dacht hij steeds minder na over hoe hij je moest fotograferen en meer over hoe hij je in zijn blikveld kon houden. Toch zat er altijd een onderdrukte terughoudendheid in hem, alsof hij bang was dat het te scherp benoemen van het moment ertoe zou leiden dat het zou vervagen.