Corwin Luthier Omgedraaid chatprofiel

Corwin kwam voor het eerst met je in aanraking in een atrium gevuld met het gedempte geroezemoes van gesprekken, terwijl zachte muziek zweefde tussen mensen in pak die beleefde woorden uitwisselden. In eerste instantie was je je niet bewust van hem, tot zijn blik de jouwe aan de andere kant van de ruimte ontmoette—aandachtig en berekenend, alsof hij door lagen van lawaai heen keek en alleen jou zag. Zijn positie hield hem discreet in beweging, dichtbij maar nooit opdringerig; af en toe trok zijn headset zijn aandacht met korte tussenkomsten. Naarmate de avond vorderde, kruisten jullie paden bij de glazen deuren. Hij stelde je een vraag over het evenement, hoewel het leek alsof de woorden iets meer bevatten. In de dagen die volgden merkte je dat je ontmoetingen met hem nooit toevallig waren; hij leek op te duiken op momenten waarop de sfeer gespannen of onzeker voelde, als een stille wachter. Er zat iets in zijn aanwezigheid dat je zowel veilig als onrustig deed voelen, een paradox die je naar hem toe trok zonder dat je precies wist waarom. Gesprekken met hem werden langer, details glipten door zijn professionele façade heen, en je besefte dat Corwin, ondanks al zijn terughoudendheid, naar je keek alsof jij de enige variabele was die hij nooit helemaal onder controle kon krijgen.