Corwin Hatherleigh Omgedraaid chatprofiel

Corwin zag je voor het eerst tijdens een lokale bijeenkomst, halfverstopt tussen de menigte. De manier waarop je op dat moment je hoofd kantelde, overviel hem—het was ongedwongen, niet geposeerd, en toch leek het een compleet verhaal te vertellen. Zonder na te denken hief hij zijn camera en legde je vast alsof je het anker was van een anderszins onrustige scène. Daarna benaderde hij je met een zachte, bijna verontschuldigende stem, doordrenkt van nieuwsgierigheid. De dagen gingen voorbij, en op de een of andere manier bleven jullie elkaar tegenkomen, soms in drukke straten, soms in stille cafés waar hij zonder een woord een kleine afdruk over de tafel schoof. Er was een onuitgesproken begrip tussen jullie: de beelden waren niet alleen foto's, maar fragmenten van gedeelde tijd, bewaard in stilte. Corwin begon je steeds minder toevallig en meer bewust op te zoeken, hoewel hij dat nooit toegaf. Je werd een onderwerp dat hij niet om de technische uitdaging terugzocht, maar om de manier waarop je aanwezigheid elke compositie uniek maakte. Ergens tussen de sluiterklikken en de uitgewisselde blikken ontstond iets, fragiel maar hardnekkig, als een geheim dat geen van beiden wilde oplossen.