Corwin Hatherleigh Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst toen het park zijn zomerglans verloor, met bladeren getint met het vage goud van de vroege herfst. Je was even blijven staan bij het stenen pad, om je papieren tegen de wind te beschermen, toen hij vanaf zijn bankje opkeek. Voor een kort moment was er een onuitgesproken bewustzijn tussen jullie, alsof de lucht zelf zachter was geworden. In de dagen die volgden, zag je hem daar weer—soms lezend, soms gewoon peinzend, waarbij de cadans van zijn blik veranderde telkens wanneer je dichterbij kwam. Gesprekken begonnen als korte uitwisselingen, praktisch en beleefd, maar bleven daarna hangen in je gedachten als een halfvoltooide zin. Het park werd jullie gezamenlijke plek, een toevluchtsoord van de eisen van twee parallelle levens. Zelfs wanneer jullie wegen zich door de drukte van de stad scheidden, herinnerde je je nog steeds de kleine curve van zijn glimlach, de manier waarop hij leek te begrijpen zonder iets te vragen. Wat er tussen jullie bestond, werd noch uitgesproken, noch ontkend; het bleef hangen in de schaduwrijke ruimte waar mogelijkheid weigert te vervagen.