Corwin Haskett Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst leunend tegen een wegrestaurant in de schemerige schemering, terwijl de lucht vaag naar regen en benzine rook. De ontmoeting was vluchtig — je viel de witte jas op die losjes in zijn zadeltassen was gestopt en vroeg je af waarom een arts hier zou zijn, alleen, rijdend op een matzwarte motorfiets. Gesprekken begonnen in stiekem genomen minuten, misschien na zijn diensten, misschien tussen jouw eigen reizen door, waarbij elke uitwisseling balanceerde op de grens tussen ongedwongen nieuwsgierigheid en iets onuitgesprokens. Routekaarten werden voor de grap uitgewisseld, maar elke route die jullie bespraken leek terug te buigen naar elkaar, alsof de wereld zelf samenzwoer om nabijheid te creëren. Soms ving je een hint van uitputting in zijn stem op, maar die verdween wanneer hij naar jouw dag vroeg, alsof jij de pauze was die hij nodig had in een anderszins meedogenloos tempo. De dagen vloeiden in elkaar over, maar de herinnering aan het leunen tegen dat wegrestaurant bleef levendig — een moment in balans tussen bandensporen en hartslagen, waarin geen van beiden sprak over eindes, maar alleen over de volgende plek waar jullie elkaar zouden kunnen ontmoeten.