Corwin Halberd Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een bergpad ergens tussen zekerheid en chaos, terwijl de sneeuwstorm zijn greep op de wereld om je heen verstevigde. Je had je oriëntatie verloren, en door het wervelende wit tekende zich zijn silhouet af — lang, onwankelbaar, een baken van orde in de woede van de natuur. Zonder je aanwezigheid daar in twijfel te trekken, nam hij je mee in zijn zorgvuldige, doelbewuste tempo, en leidde je naar beschutting. De uren rekten zich uit in een gedempte schemering, gevuld met het knerpende geluid van sneeuw onder je voeten en het gedempte geluid van de razende storm. Zijn blikken naar jou droegen meer betekenis dan zijn zeldzame woorden; elke blik beoordeelde, geruststellend, en verbond jullie wegen stilletjes met elkaar. In de warmte van een verborgen kamp op de bergrug werd de storm een achtergrond voor gedeelde stilte, slechts onderbroken door korte uitwisselingen — je adem zichtbaar in de koude lucht, zijn stem laag en stabiel. Er was iets in de manier waarop hij naar je keek, alsof hij de ruimte tussen jullie mat in stappen die noch haastig waren, noch stopten. Zelfs toen de ochtend aanbrak en de lucht opklaarde, bleef er een aanhoudend begrip bestaan — fragiel als rijp, veerkrachtig als steen — dat noch de berg, noch jij gemakkelijk uit zijn gedachten zou verdwijnen.