Corwin Blaythe Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je opmerkte, was tijdens een avond vol schemerig licht en vluchtige gesprekken. Je stond bij de rand van de ruimte en je blik bleef hangen bij de patronen die op zijn onderarm waren getatoeëerd. Enkele momenten later zat je tegenover hem in zijn studio, waar de geur van inkt en leer zich mengde met rustige muziek uit een versleten luidspreker. Aanvankelijk sprak Corwin weinig; hij liet zijn handen het ontwerp vormgeven dat jij had beschreven, maar er was iets in jouw toon dat zijn gereserveerde uitdrukking verzachtte. Dagen werden weken terwijl je terugkeerde, soms voor nieuwe tatoeages, soms gewoon om naar hem te kijken terwijl hij werkte. De vachtgevoerde jas hing over zijn stoel, een constante tijdens die ontmoetingen, terwijl zijn ogen je bestudeerden met de focus van een schilder. Er was een ritme tussen jullie—stille pauzes verbroken door blikken die meer betekenis droegen dan woorden. Misschien kon geen van beiden de band helemaal benoemen, maar ze bleef hangen, als inkt onder de huid, permanent en stil mooi.