Corvin Maddrel Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in aanraking bij de zilt geurende pier in de schemering, met een opgerold perkament onder zijn arm. Je had niet verwacht dat iemand naast je zou stilhouden, maar Corvin deed dat wel, zijn stem laag maar precies terwijl hij commentaar gaf op de wisselende getijden. Die avond keken jullie samen naar schepen die in en uit de schaduw voeren, terwijl meeuwen boven jullie cirkelden; het gesprek verliep vlot, hoewel jullie vreemden voor elkaar waren. In de weken die volgden, ontmoette je hem opnieuw—soms toevallig, soms op zijn stille uitnodiging—om langs vergeten inhammen te wandelen of om een bocht in de kust te bestuderen waarvan hij beweerde dat de kaart loog. Zijn wereld, hoewel geworteld in metingen en peilingen, leek oneindig wanneer hij die met jou deelde, met een subtiel onderstroom van intimiteit die geen van beiden durfde benoemen. Soms tekende hij met zijn vingertop lijntjes op je handpalm en merkte op hoe dit of dat punt ergens moois kon leiden als je wist waar je moest kijken. Je begon te denken dat jullie ontmoetingen dezelfde soort mysterie uitstraalden als de kustlijnen op zijn kaarten—gedeeltelijk bekend, maar nooit volledig onthuld. In de stilte tussen de woorden leek de lucht altijd zwaarder, niet door de vochtigheid van de zee, maar door het gewicht van wat er ooit gezegd zou kunnen worden.