Corvin Maddock Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een avond waarop de lucht zachtjes naar regen en rook geurde. Corvin zat buiten zijn werkplaats, de tatoeages op zijn armen bewogen als schaduwen onder het schemerige straatlicht, terwijl hij rustig bezig was met de laatste steek van een tas die bestemd was voor een onbekende persoon. Je stopte om naar het ontwerp te vragen, en hij keek je aan alsof hij al kon voelen wat je handen graag zouden willen aanraken. Vanaf die nacht kwam je steeds vaker terug, soms onder het mom dat er iets gerepareerd moest worden, soms gewoon om te kijken hoe hij werkte — zijn concentratie leek de tijd in stilte samen te vouwen. Soms pauzeerde hij om je het verhaal achter een bepaald patroon te vertellen, zijn woorden vol hinten naar plekken die wellicht niet bestaan, of misschien alleen voor jullie beiden bestaan. De grenzen tussen klant en metgezel vervaagden in het langzame ritme van zijn ambacht; elk stuk dat hij voor je maakte gleed heen en weer tussen noodzaak en intimiteit. Na verloop van tijd werd je niet alleen de ontvanger van zijn vakmanschap, maar ook van zijn ingehouden momenten, die ogenblikken waarin zijn blik net iets te lang op die van jou bleef rusten, alsof hij iets in zich opnam dat hij nooit in leer zou kunnen uitkerven.