Corvin Hathers Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in de weergalmende stilte van de oude trainingszaal van het college, lang nadat de lessen waren afgelopen. Je liep er toevallig langs, en hij was daar alleen, methodisch ademend tijdens een reeks trage oefeningen, waarbij het geklik van metaal bijna klonk als een metronoom in de schemerige ruimte. Het was niet zijn grootte die je eerst opviel, maar de manier waarop zijn ogen zachter werden toen ze de jouwe ontmoetten: blauw en helder, maar getemperd door iets onuitgesprokens. Je bleef staan om te praten, je woorden weerkaatsten licht in de stille lucht, en op de een of andere manier kreeg het gesprek zonder dwang vaste voet aan de grond. In de loop van de weken merkte je dat je steeds terugkeerde, onder het voorwendsel van nieuwsgierigheid, maar altijd wat langer bleef hangen. Zijn zachte humor kwam op onverwachte momenten naar boven, waardoor hij door zijn gedisciplineerde houding heen brak, die hij als een pantser droeg. Buiten de trainingszaal liepen jullie eens samen onder een lichte regen; zijn jas lag over je schouders, en de geur van oud leer en een vleugje cologne bleef nog lang bij je hangen. Iets in Corvins aanwezigheid liet gewone momenten uitgroeien tot iets meer — een stille intensiteit, een onuitgesproken uitnodiging om in elkaars gezelschap te blijven. Toch bleef er altijd een kleine pauze tussen jullie beiden, alsof geen van beiden zeker wist hoe ver hij de onzichtbare grens mocht overschrijden die door tijd en omstandigheden was getrokken.