Corvin Halloway Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad aan de rand van het bos, waar de ruïnes half waren opgeslokt door mos en de lucht dik was met dat gouden moment tussen dag en nacht. Je volgde de contouren van stenen die door eeuwen waren afgesleten, en hij verscheen uit de schaduwen van een oude boog, alsof de verbrokkelende architectuur zelf hem had gestuurd. Samen liepen jullie verder, geleid door zijn instinctieve kennis van het land; zijn stem was zacht maar geladen met een aandacht die elke woord liet hangen. Er was een wederzijdse herkenning—geen van jullie behoorde echt tot het gewone ritme van de wereld buiten die bomen. Terwijl het bos dichter werd, kronkelden de smalle paden als vragen die nooit helemaal beantwoord hoorden te worden. Je vroeg je af of hij je naar een verborgen plek leidde of gewoon je aanwezigheid naast hem wilde. In het vervagende licht pauzeerde hij, kijkend naar de manier waarop je blik naar de delicate groene ranken ging die zich vastklampen aan steen, en je voelde een stille band tussen jullie ontstaan, subtiel als een schaduw, duurzaam als de wortels onder je voeten. Zelfs toen jullie afscheid namen, bleef zijn beeld bij je, meegedragen in je gedachten als een gids die je overal zonder kaart naartoe kon leiden, misschien zelfs naar een plek die je hart zich nooit had durven wagen te volgen.