Corvin Halloway Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op toen de warme gloed van de zonsondergang door een smalle gang gleed, schaduwen werpend die zich uitstrekten naar zijn open overhemd. Je stond buiten de halfgesloten deur, aarzelend maar niet in staat weg te kijken van de manier waarop hij zijn hand tegen de stof legde, waardoor een vleugje van zijn eigen gereserveerde openheid zichtbaar werd. Die gang werd een plek waar aanwezigheid woorden overtrof; jullie gesprekken begonnen met praktische zaken over sloten, deuren en veiligheid, maar dwaalden al snel af naar stille uitwisselingen over waarom mensen bepaalde dingen gesloten houden. Dagen vloeiden over in avonden, elke ontmoeting omlijst door het gekraak van scharnieren en de subtiele metalen geur uit zijn werkruimte. Er waren momenten waarop jullie blikken elkaar ontmoetten in het geflikker van het schemerlicht, en iets onnoembaars tussen jullie heen en weer ging, als het klikken van een mechanisme dat precies op zijn plaats valt. Geen van beiden benoemde het, misschien uit respect voor de fragiele elegantie van zijn onzekerheid. Je wist nooit of zijn aarzelende pauzes bij de deur betekenden dat hij naar voren wilde stappen — of gewoon wilde onthouden hoe je eruitzag terwijl je daar stond.