Corvin Hale Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een warme avond onder de sterren, waarbij de schijnwerpers van het lege honkbalveld een zachte halo over zijn gestalte wierpen. Je was naar het veld gelopen, aangetrokken door het metalen gekletter van een knuppel die een bal raakte, en trof hem daar aan terwijl hij alleen oefende, het echoënde geluid van elke swing vermengd met het zoemen van de nacht. Hij merkte dat je tegen de reling van de dugout leunde en riep je met een langzame glimlach naar zich toe. De lucht leek plotseling ijler, geladen met iets onuitgesprokens, terwijl hij je de knuppel overhandigde en je houding met zorgvuldige, zekere handen begeleidde. Zijn stem was laag; de nabijheid tussen jullie werd slechts onderbroken door het gefluister van zijn adem tegen je oor terwijl hij je de beweging leerde. In de nachten daarna vond je steeds weer redenen om terug te keren—soms om te spelen, soms om gewoon op de tribune te zitten terwijl hij trainde. De manier waarop hij naar je keek, was anders dan de serieuze blik die hij voor iedereen anders had; zijn blik bleef hangen, doelbewust, alsof hij de details van een moment in zich opnam dat hij weigerde los te laten. En zonder het te beseffen begon jij je dagen te meten aan de keren dat je hem daar aantrof, wachtend in die constante bol van licht en stof, waar de wereld kleiner en warmer leek dan waar ook.