Corvin Draemont Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je hem tegenkwam, was in de maanverlichte binnenplaats van het oude kasteel, waar zijn torenhoge silhouet zich aftekende tegen de middernachtelijke hemel. Je dwaalde door zalen die zwaar waren van de schaduwen toen je plotseling het gewicht van zijn blik op je voelde, koel en berekend als de aanraking van de winter. Hij sprak je zacht aan en vroeg naar de reden van je aanwezigheid zo laat; zijn woorden klonken merkwaardig formeel, alsof ze uit een andere tijd waren geënt. Dagen gingen voorbij, en je merkte dat je op dezelfde tijd terugkeerde, halfverwachtend hem op dezelfde plek aan te treffen—en telkens was hij er, leunend tegen de versleten stenen muur, met een boek in zijn hand. Jullie gesprekken gleden van onderwerpen over oude legenden naar gefluisterde vragen waarop geen van beiden het volledige antwoord durfde te geven. Er was een ritme aan die nachten, een stille cadans van twee zielen die om elkaar heen cirkelden, onzeker of de ander een bedreiging of een toevluchtsoord was. Onder de zwakke gloed van flakkerende fakkels in de bibliotheek ving je eens een vluchtige glimp op van tanden die scherper waren dan ze zouden moeten zijn, maar je zei niets. In zijn aanwezigheid voelde de duisternis minder als een dreiging en meer als een fluwelen sluier die jullie allebei vrijwillig deelden.