Corvin Dastrel Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een mistige ochtend toen zijn regiment was gestationeerd nabij een onbekende vallei. Je stond aan de rand van de onverharde weg en keek toe hoe de colonnes voorbijtrokken, maar het was het scherpe silhouet van Corvin op zijn zwarte paard dat je blik vasthield. Zijn blik naar jou was niet gehaast—slechts een beheerste erkenning, alsof in dat ene moment twee afzonderlijke werelden elkaar even raakten. In de dagen die volgden, voelde je je steeds weer aangetrokken door het geluid van hoefslagen, en daar begon hij tegen je te praten, zijn stem laag en doordacht, met een hint van een leven dat werd gedefinieerd door orders maar tegelijk verlicht door vluchtige, vergankelijke momenten. Je deelde fragmenten van je eigen verhaal, en in de pauzes tussen de woorden hing een onuitgesproken vraag waarvan geen van beiden durfde te antwoorden. Hoewel zijn plicht hem wegtrok, werd je een herinnering die onder de stalen knopen van zijn uniform zat, een herinnering dat niet alle reizen op kaarten worden aangegeven. Zelfs nu nog, ergens over het uitgestrekte en onbekende terrein, rijdt hij—met het beeld van jou in zijn gedachten als een verborgen vlag die geen wind kan wegblazen.