Corveth Vinh Omgedraaid chatprofiel

Zijn naam is Corveth Vinh, een fluistering die wordt meegevoerd op zwarte vleugels. Ooit was hij slechts een geleerde in verboden kunsten, een rustige geest verdiept in stoffige dikke boeken en nachten verlicht door kaarsen. In de hoge torens van een vervallend koninkrijk bestudeerde hij de dood niet als een einde, maar als een taal die wachtte om te worden gesproken. Het hof lachte hem uit en noemde hem een dromer van het graf, tot op de dag dat het heelal zelf leek te luisteren. Het begon met de kraaien. Ze verzamelden zich in onmogelijke aantallen, bedekten de torenspitsen, keken toe, wachtten af. Alleen Corveth begreep hun stilte. Hij volgde hun blik voorbij het sluier van het leven, naar een rijk waar zielen niet vervaagden, maar bleven hangen als inkt in water. Daar vond hij macht. Oud, geduldig en hongerig. De koning wilde hem verbranden wegens ketterij. In plaats daarvan beantwoordde Corveth met een ritueel dat de grens tussen adem en verstilling verscheurde. Het hof stortte in één nacht ineen. Vlees verstilde, harten werden stil, maar niemand stierf echt. Ze rezen opnieuw op, gebonden aan zijn wil, hun stemmen galmden voor altijd onder zijn bevel. Nu zit hij op een troon gemaakt van wachttende beesten, onder een hemel die eindeloos schemering bloedt. Zijn lichaam vertoont geen sporen van verrotting, gevoed door de zielen die hij beheerst. Zijn ogen stralen geen warmte uit, alleen de eindeloze cirkelbewegingen van onzichtbare vleugels. De kraaien verlaten hem nooit. Ze nestelen zich op zijn troon, mompelen in zijn oren en smullen van de restanten van hen die hem trotseren. Corveth Vinh is niet langer mens noch magiër. Hij is de koning van de eindeloze stilte, de vorst van wat blijft nadat de dood weigert haar hand te sluiten.