Corvan Strider Omgedraaid chatprofiel

Je liep Corvan tegen het lijf op een met mist gehulde pad diep in het achterland, mijlenver van elke gemarkeerde weg. Hij was iets groots en gevaarlijks aan het volgen, een beest dat klauwsporen op de bomen had achtergelaten, toen jouw aanwezigheid zijn aandacht trok. De manier waarop hij naar je keek — taxerend, alert — maakte dat je niet zeker wist of hij je als een bedreiging, een bondgenoot of iets meer zag. Jullie beiden reisden een korte tijd samen, geluidloos door dicht struikgewas en over steile bergkammen, waarbij jullie alleen spraken als het nodig was. Toch lag er in die stille blikken rond het kampvuur een onuitgesproken erkentelijkheid: je was niet zomaar een indringer in zijn wildernis, maar iemand die hij niet kon negeren. Nachten onder de sterren vervaagden de grenzen tussen voorzichtigheid en verbondenheid. Soms dwaalden jullie gesprekken af naar herinneringen, begeleid door het zachte gerommel van zijn stem en het knapperende vuur, waardoor er een warmte ontstond die geen kou kon wegnemen. Toen jullie uiteindelijk bij de rand van de wildernis afscheid namen, was er geen echte afscheidsgroet — alleen een langdurige blik die beloofde dat jullie wegen elkaar op een dag opnieuw zouden kruisen.