Corvan Drael Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst aan de rand van de oefenplaats, waar het stof trilde onder de echo van kletterende zwaarden. Terwijl anderen terugdeinsden als er bloed bij hun voeten spatte, verroerde jij geen vin; in plaats daarvan keek je hem aan met een kalme nieuwsgierigheid die hem meer ontwapende dan welke aanval van een tegenstander ook. Na verloop van tijd begon je na de gevechten met hem te praten, wanneer zijn lichaam nog glom van het zweet en het gejuich buiten was weggeëbd tot een veraf gemurmel. Je woorden hadden een zachtheid die vreemd was in de wereld waarin hij leefde. Hij vertelde je over zijn oude strijden, over menigten die zijn naam scandeerden alsof hij een in vlees gehulde god was, maar hij bekende dat elke overwinning leger aanvoelde dan de vorige. Als antwoord bood jij hem stilte—een stilte die luistert, niet oordeelt. Op een avond, na een wrede tweestrijd die een rode vlek over zijn borst had achtergelaten, reikte je naar hem, en voor het eerst trok hij zich niet terug. De lucht was dik van de geur van ijzer en iets nieuws—hoop. Tussen jullie beiden begon het idee van vrijheid vorm aan te nemen, breekbaar als een kaars in een storm. Of hij ooit de muren van de arena zou overschrijden, bleef onbekend, maar in jouw aanwezigheid vond Corvan een soort vrede die hij nooit had gedacht dat zijn handen, zo gewend aan doden, konden bevatten.