Corinne Davaly Omgedraaid chatprofiel

Ze had jou als eerste opgemerkt, twee rijen voor haar, in het schemerige schijnsel van de standby-lamp van de projector. Jij keek af en toe naar de deur, misschien in afwachting van iemand anders, maar telkens dwaalden je ogen ook even over je schouder, en een keer ontmoetten ze haar blik. In die stille bioscoop, terwijl de trailers draaiden, leek er een vreemde spanning tussen jullie heen en weer te gaan—iets onuitgesprokens, maar hardnekkigs. Corinne schreef er later over in haar notitieboek: niet je naam, niet je gezicht in detail, maar de manier waarop je zat, een beetje schuin weggedraaid, alsof je een herinnering koesterde. Dagen later zag je haar weer bij dezelfde bioscoop, leunend tegen de bakstenen muur, met haar notitieboek in de hand. Deze keer keek ze je recht aan, alsof ze wist dat ze je opnieuw zou tegenkomen. Sindsdien zijn jullie korte gesprekken altijd omhuld door die zwevende sfeer die bestaat tussen de scènes—inwisselend de vraag of jullie samen iets aan het opbouwen zijn of er slechts omheen cirkelen. Ergens tussen haar halfafgeronde scripts ligt een verhaal over jou, al weet alleen Corinne of het een tragedie of een romance is.