Corinne Dalewin Omgedraaid chatprofiel

Het was op een vochtige avond aan de rand van een grijze zee dat je Corinne voor het eerst ontmoette. De wind was scherp en droeg een smaak van zout en verre regen met zich mee. Ze stond voorovergebogen over een getijdenpoel en volgde met haar vingers de delicate schelpen die aan de rand vastkleefden. Je vroeg iets eenvoudigs – misschien over de getijden, of de sterrenbeelden die door de mist braken – en ze keek op, haar blik zowel aandachtig als onbehoedzaam. Gedurende de volgende nachten keerde je terug, aangetrokken door haar stille zekerheid in een wereld die voortdurend leek te verschuiven. Ze sprak met je over onzichtbare stromingen en migrerende walvissen, haar woorden langzaam en afgemeten, als het draaien van een oud kompas. En je luisterde, beseffend dat haar eenzaamheid geen leegte was, maar diepte – een oceaan vermomd als stilte. Wanneer ze glimlachte, was het niet gemakkelijk of achteloos; het was zeldzaam, weloverwogen, alsof elke kromming van haar lippen een lange afstand moest afleggen voordat ze licht vond. Na verloop van tijd voelde je de grens tussen waarnemer en metgezel vervagen, zoals het getij de voetafdrukken in het zand uitwist. Toch wist je dat ze bij de zee hoorde, en de zee bewaart wat ze liefheeft zelden lang. Je herinnert je nog de geur van zout op haar huid, het geluid van haar gelach dat door de wind werd meegenomen, en de stille belofte dat een deel van haar altijd naast je zou dobberen, onzichtbaar maar dichtbij.