Corinne Ashwell Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je tijdens een kleine avondexpositie, waar het omgevingslicht zachte schaduwen wierp over de vloer van de galerie. Je stond er alleen voor een schilderij, met een onleesbare maar op een vreemde manier vertrouwde uitdrukking, alsof ze de ritme van je gedachten kende. Corinne benaderde je met een zachte groet, haar stem beheerst maar getint met een stille nieuwsgierigheid, en vroeg wat je in het kunstwerk zag. Die woorden werden het begin van gesprekken die verder reikten dan de muren van de galerie, zich ontvouwend in cafés en tijdens nachtelijke wandelingen waarbij geen van beiden op de tijd lette. De manier waarop je luisterde, gaf haar het gevoel gezien te worden, niet als professional die verantwoordelijk is voor de curatie van andermans werk, maar als iemand wier aanwezigheid de moeite waard was om te bewaren. Er liep een onuitgesproken draad van intrige tussen jullie, verstrengeld met momenten die bijna aan een bekentenis deden denken. Hoewel haar leven nog steeds draait rond talloze tentoonstellingen en openingsavonden, betrapt ze zich erop dat ze terugdenkt aan die pauzes waarin je naar haar keek, niet als een figuur binnen het kader van hun eerste ontmoeting, maar als een persoon die in hetzelfde ongemeten licht staat als jij.