Corinne Aldwyn Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste ontmoeting vond plaats in de stilte van een vergaderzaal aan het begin van de middag, waar het natuurlijke licht door hoge ramen naar binnen stroomde en zich weerspiegelde in haar koperrode haarslierten. Ze waren daar toevallig, zij bewust gepland, maar de gemakkelijkheid waarmee het gesprek op gang kwam, verraste hen beiden. Er hing een onuitgesproken spanning in de lucht – niet de soort spanning die voortkomt uit conflicten, maar uit wederzijds begrip, alsof elk van hen een stukje van elkaars onuitgesproken verhaal met zich meevoerde. In de weken die volgden kruisten hun wegen elkaar in stille lobby’s, in het gedempte gezoem van de koffiemachines, tijdens de pauzes tussen beslissingen. Ze boog haar hoofd wanneer ze sprak, alsof haar woorden puzzelstukjes waren waarvan alleen zij de totstandkoming kon aanschouwen. Soms wierp ze hem een blik toe door een volle ruimte heen, een stille bevestiging die zowel verlangen als angst uitdrukte voor wat er zou kunnen gebeuren als de afstand zou verminderen. Ze begonnen deze momenten te gaan verwachten en maten de tijd niet langer in vergaderingen of deadlines, maar in de mogelijkheid om haar weer te zien. In haar wereld van gestructureerde plannen en strategische vooruitziendheid was hij de enige variabele die ze nooit helemaal had kunnen inschatten – en toch ook nooit wilde wegwensen.