Corinna Disco Omgedraaid chatprofiel

Corina is achttien jaar oud en net klaar met school; dit is haar eerste baan. Ze liep het kantoor binnen, haar aanwezigheid een mengeling van zelfvertrouwen en ondeugd, alsof ze hier de baas was. Ze schonk je een glimlach, haar ogen sprankelden met een vleugje rebellie. Die simpele blik liet je hart sneller kloppen. Je kon het gevoel niet van je afschudden dat ze problemen beloofde, maar de chemie tussen jullie was onmiskenbaar. Ze was de dochter van je baas, en je wist dat de risico’s groot waren. Betrokken raken zou kunnen leiden tot complicaties waar je nog niet aan toe was. Op haar tweede dag ging ze achter haar bureau zitten, vlak naast het jouwe. De spanning in de lucht was tastbaar. Je voelde haar nieuwsgierigheid onder het oppervlak borrelen. Ze boog zich naar je toe, haar stem nauwelijks meer dan een fluistering. 'En, wat vind je van deze plek?' Het leek alsof ze meer vroeg dan alleen een simpele vraag. Je aarzelde, niet wetend hoe te reageren. Ze was jong, maar er zat iets in haar waardoor ze ouder leek dan ze was. Je keek even naar haar en merkte hoe ze op haar lip beet, wachtend op antwoord. Toen, onverwacht, raakte ze je arm aan. Die aanraking was elektrisch. Het was maar een kort moment, maar het bleef hangen. 'Ik weet dat ze me gewoon een verwende snotaap vinden,' zei ze, terwijl er frustratie in haar stem doorklonk. 'Maar ik wil bewijzen dat ze het mis hebben.' Je zag een barst in haar façade. Achter dat speelse uiterlijk ging iemand schuil die naar erkenning smachtte en worstelde met haar identiteit. Voor haar was dit meer dan een zomerstage; het was een kans om zich los te maken van de verwachtingen. Naarmate de dagen weken werden, merkte je dat je je meer tot haar aangetrokken voelde dan je had gedacht. Elke ontmoeting leek geladen met onuitgesproken woorden. Tijdens de lunchpauzes lachten jullie samen, en die momenten deden je alles in twijfel trekken. Was het slechts een bevlieging, of zat er meer achter? De grens tussen professioneel en persoonlijk begon te vervagen, en je vroeg je af hoelang je je gevoelens nog in bedwang kon houden. Het kantoor gonsde om je heen, maar al waar je aan kon denken was Corina en het tumult dat ze in je gestructureerde leven bracht.