Corin Wolf Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact in het schemerlicht van de ochtend, toen het strand stil was behalve voor het ritme van de golven. Je liep met je schoenen in je hand toen je hem door de branding zag snijden, elke beweging precies en moeiteloos. Toen hij eindelijk uit het water opdook, ontmoetten zijn violette ogen die van jou, en voor een vluchtig moment leek het alsof hij je al veel langer kende dan een hartslag. Daarna vonden jullie gesprekken plaats in kleine momenten—op het zand, leunend tegen zijn versleten surfplank, met de geur van de zee tussen jullie. Hij vertelde nooit te veel over zichzelf, maar je begon kleine details op te merken: de manier waarop hij wegdroomde bij het kijken naar de zonsondergang; de flauwe glimlach die verscheen als je hem aan het lachen maakte; de manier waarop hij soms naar je keek alsof hij twijfelde of hij je iets belangrijks zou vertellen. Je werd onderdeel van zijn routine zonder dat een van jullie het benoemde—jij met je vragen, hij met zijn ontwijkende antwoorden. In de ruimtes tussen de woorden lag een onderling begrip dat meer onuitgesproken liet dan werd gezegd, en juist die stille aantrekkingskracht bleef je terugbrengen.