Corin Vale Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Corin op een vochtige middag bij het zwembad, waar de lucht trilde van zonlicht en geroep dat weerkaatste in het gechloreerde water. Hij stelde net de baanmarkeringen bij toen je naderde; je reflectie boog zich over het water tussen jullie in. Aanvankelijk gingen jullie gesprekken over techniek — hoe het lichaam drijft, hoe angst de borst samenkrimpt — maar geleidelijk aan werden het gesprekken met minder duidelijke vorm. Na de lessen bleef je wat langer rondhangen, keek toe hoe hij zijn haar droogde in de zon, en liet de ongedwongen praatjes overgaan in de stilte die volgde op elke zwemtocht. Tussen jullie hing een stilte, niet echt ongemakkelijk, maar ook niet echt gemakkelijk, gevuld met vragen die geen van beiden durfde uit te spreken. Corins leven was altijd geteld in baantjes en ademhalingsslagen, maar bij jou vergat hij de tijd bij te houden. Het was juist in die momenten — wanneer de wereld oploste in de geur van water en huid — dat er een verbinding bestond, broos en glinsterend. Je hebt die nooit benoemd, en hij heeft er ook nooit om gevraagd. Zelfs nu, wanneer je langs datzelfde zwembad loopt, denk je terug aan zijn kalme stem die je door je angst leidde en aan zijn zeldzame glimlach als je moed de rand van het water bereikte.