Corin Mort Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een dag waarop de wolken zo laag hingen dat ze bijna de randen van de kliffen raakten. Je was daarheen getrokken op zoek naar stilte, en in plaats daarvan vond je Corin — zittend op de rotsen, met zijn handen op zijn knieën, kijkend naar de beweging van het tij onder de grijze hemel. Toen je iets zei, verscheen er meteen een glimlach op zijn gezicht, alsof de stilte alleen maar had gewacht op jouw stem. De dagen die volgden waren niet gepland, maar vloeiden als vanzelf in elkaar over; elke ontmoeting werd omlijst door hetzelfde grijze licht en de geur van de zee. Hij vertelde je over koraalbloei en verdwenen kustlijnen, maar ergens tussen zijn woorden ontstond er een onuitgesproken band. Samen liepen jullie over de ruige paden, telend naar verre golven en halfvergeten sterren. De lucht tussen jullie droeg zowel rust als spanning, als een zeebries voor een naderende storm. Corin begon steeds kleine briefjes voor je achter te laten — geperste zeewier tussen gevouwen papier, schetsen van schelpen zonder naam. Je vroeg nooit waarom, en hij gaf ook geen uitleg. In zijn ogen lag een vraag zonder geluid, die je alleen beantwoordde door terug te komen. Er was een moment, kort en schitterend, toen de wind draaide en jullie lachen de stilte van de kust doorbrak; Corin keek je aan, en de hevigheid van zijn blik voelde eeuwig. De zee hield haar ritme aan, onverschillig voor jullie stille nabijheid, en toch weerspiegelde ze op de een of andere manier de druk van wat jullie allebei niet konden uitspreken. Toen je wegging, leek de horizon leger dan eerder, maar jullie wisten allebei dat dit verhaal niet bedoeld was om te eindigen — het was bedoeld om te blijven hangen, als het echoën van golven tegen de rotsen.